Wieś leży na znacznym zniesieniu moreny dennej około165 m.npm. Na zachód i na północ od wsi znajduje się szeroka rynna polodowcowa niewielkiej rzeczki Szczyry, która w pobliżu stacji kolejowej Bińcze wsiąka w grubą warstwę pisków i żwirów i około pół kilometra dalej wpływa ponownie na powierzchni ziemi. Przez wieś o kształcie ulicówki prowadzi szosa z Barkowa do Czarnego . 800 m na północy od wsi leży stacja kolejowa przy odcinku Człuchów - Szczecinek. Na wschód i na zachód od zabudowań, na znacznie obniżonym terenie znajdują się stawy. Wiadomości archeologiczne Podczas budowy szosy w 1904 r. odkryto w pobliżu Wygonków groby skrzynkowe. W lesie na granicy gruntów uprawnych koło Wygonków znajduje się 6 wielkich kurhanów kamiennych z okresu wpływów rzymskich. Nad jeziorem Łabędzim zauważono w 1985 r. 4 kurhany II w. przed Chrystusem. Miedzy jeziorami Trzcinnym Małym a Trzcinnym Dużym leżą wielkie cmentarzyska grobów skrzynkowych kultury pomorskiej badane przed I wojną światową, w okresie międzywojennym i w 1968 r. przez Katedrę Archeologii UMK w Toruniu. U wylotu Alei Wiśniowej, za torami kolejowymi znajduje się Kurhan z II w. p. n. e. Nazwa Bińcze W 1342 r. ziemie i bory w pobliżu jeziora Trzcinnego Małego otrzymał w dziedziczne posiadanie rycerz Beer. Od jego została utworzona nazwa Berenwaldt Beerenwalde, Berenwald, Bernawalda, Barenwalde (1925-1945). Podobna nazwa powstała w Biskupnicy-Bischofswalde, wywodzą się od właściciela. W 1408r. wzmiankowany jest w malborskiej Księdze Skarbowej Tunkiel von Bernwalde z komturstwa Człuchowskiego, co pozwala przypuszczać, że dotyczy to rycerza z wymienionego rodu. Przywilej dla Olszanowa z 1376r. określa granice wsi i wymienia m.in nazwę miejscową „Byntsche” którą trudno dziś dokładnie zlokalizować .Prawdopodobnie dotyczy to jednak miejsca położonego między Małym a Dużym jeziorem Trzcinnym. Inne nazwy miejscowe w pobliżu wsi; Jezioro Łabędzie leży na południe od Bińcza. W okresie między wojennym, podczas ostatniej parcelacji majątku w 1930 r. powstał szereg nowych osad przy drodze prowadzącej na wschód od Bińcza. Ulica ta nazywa się Wiśniowa aleja. Przy drodze w kierunku Wygonków leży pagórek nazywany Gliniana Górą. Według drugiego przywileju dla Bińcza wystawionego przez wielkiego mistrza Krzyżackiego Konrada von Jungingem z 25 VII 1397r. Stefanowi z Gotzendorff. Nadana miejscowość nazywała się Hohenwaldt rycerz otrzymał grunt i bory o powierzchni 84 łanów wraz z jeziorem Trzcinnym Małym w dziedziczne posiadanie. Lennik krzyżacki zobowiązany był w zamian do służby rycerskiej we dwa konie (bojowe) a za każdy zasiedlony łan miał dawać to po korcu owsa na św.Marcina, 2 funty wosku i 2 denary kolońskie czynszu. W 1735 r. starosta tenutarny Franciszek Weyher kazał przepisać ten dokument do Księgi Miejskiej w Czarnem, gdzie obok zapomnianej nazwy Hohenwald dopisano uwagę;' Modo Berenwaldt nominata.'/+/W 1511 r. dziesięcinę z Bińcza płaciło 5 chłopów a 26 łanów leżało opuszczonych. Uprawiano 22 łany. Do folwarku należały 2 łany.W XVI wieku Bińcze było własnością Deręgowskiej a następnie Mrowskiego i Macieja Ostkowskiego. W czasach panowania króla Zygmunta III Wazy w okolicach Bińcza doszło do starcia w czerwcu 1612 r. pomiędzy zaciężnymi pułkownika Denhoffa a chłopami z Bińcza, Barkowa, Chrząstkowa, Uniechowa, Biskupnicy, Strzeczony. Zaciężni żołnierze prawdopodobnie nie otrzymali żołdu i zaczęli grabić gospodarstwa chłopskie. W odwecie chłopi uzbrojeni w kosy i widły nad rzeką Kamionką w zaroślach koła młyna urządzili zasadzkę, w której zginęło 33 żołnierzy i 1 markietanka - nie są znane straty chłopów. Wydarzenie stało się głośne na Pomorzu. Sprawa trafiła na dwór królewski, gdzie miała się odbyć rozprawa sądowa, ale do niej nie doszło, bowiem niebawem pułkownik Denhoff wyruszył ze swym pułkiem pod Smoleńsk i wydarzenia znad rzeki poszły w zapomnienie. W 1650 r. dziedzicem był H .von Kleist a następnie Kazimierz Czarnowski i Maciej Gostkowski.W1678 r. dobra odziedziczyła 660 jego córka wydana za Joachima von Zitzewitza -pana na Szczytnie . W 1714 r. Jerzy Gostkowski dziedzic Bińcza ożenił się z Barbarą Boguszówną. W1717 r. dziedzicem Bińcza była starosta czarnieński Franciszek Weyher. Po ostatniej wojnie znajdowało się w kościele w Bińczu wielkie drewniane epi fium z portretem Jerzego Ernesta Weyhera ur. 1683 r. który został pochowany w grobowcu pod kościołem . Franciszek Weyher powiększył dobra w Bińczu przez nabycie Stołczna i Jaromierza w 1871 r. klucz folwarków w Bińczu kupiła starosta człuchowski Joahim von Brunn. Powiększył on jeszcze zespół folwarków nabywając Raciniewo. Założył też folwark w Biernatce ora wybudował hutę szkła i cegielnię. Wieś Bińcze w latach polskiego panowania wielokrotnie zmieniała właścicieli. Między innymi na początku XVIII wieku była własnością starosty hamersztyńskiego Franciszka Teodora Wejhera, który 31 maja 1735 roku pochowany został w kościele w Bińczu. W drugiej połowie XIX wieku Bińcze było majątkiem ziemskim liczącym 11541, 45 mórg magdeburskich. Pobudowano okazały pałac, przy którym założono park. W roku 1868 we wsi znajdowało się 35 budynków, mieszkało 169 osób, w tym 132 ewangelików i 22 katolików. na początku XX wieku we wsi założono wodociąg. W końcu w XVIII w. wzmiankowana jest smolarnia nad Szczyrą/1781/, młyn wodny na tej rzece ( widoczny na mapie schrottera) i tartak oraz gorzelnię. Wszystkie te zakłady przemysłowe przestały istnieć w połowie XIX w. W 1802 r. ogromny ten majątek odziedziczył Teodor Brunn. W 1830 r. córka Brunna wydana została za Fryderyka Wilhelma von Zitzewitz z Ciecholubia. W 1821 r. przeprowadzono uwłaszczenie chłopów. Powstało wówczas 13 gospodarstw na 907 morgach. Do szkoły należało 11 morgów. W 1830 r. do dóbr w Bińczu należał folwark Wygonki, Paulinki, huta szkła. W 1834 r. dziedzic na Bińczu wykupił 13 gospodarstw chłopskich i przyłączył ziemie do folwarków w Przygórzu i Wygonka. W tym czasie syn Zitzewitza odziedziczył Bińcze a wdowa zachowała Raciniewo i Biernatkę. W 1879 r. Majątek w Bińczu został wykupiony przez Leberechta von Wilckensa, dziedzica na Sypniewie/ od 1849 r. i na Debrznie od 1863/ Dorba w Bińczu zostały oddzielone od Biernatki. W 1894 r. majątek znów zmienił pana. Stał się nim drogą kupna baron von der Goltz, dziedzic na Pakotulsku. Zbudował on gorzelnię, która do dziś istnieje. Jeszcze w 1884 r. Wilckens zbudował dwór w obszernym parku. Architektura dworu była podobna do zachowanego pałacu w Sypniewie. Po wojnie dwór w Bińczu zajmowany był przez szkołę podstawową. Po uszkodzeniu wieży przez pożar budynek został zupełnie zrujnowany i rozebrany w 1981 r. W 1908 r. majątek w Bińczu został kupiony przez konsula w Turcji gen. Rudolfa von Kocha. Zbudował on wodociąg, kupił Biernatkę i jezioro Trzcinne Małe. W 1928 r. Majątek został sprzedany Bankowi Rolnemu w Pile. Część gruntów rozparcelowano w 1930 r. Wówczas powstało kilka nowych osad. Cegielnia i gorzelnia były własnością chłopów. Na resztówce gospodarował ostatni właściciel- Feuerbach. Uruchomiona została też gorzelnia. W roku 1929 od wsi Bińcze oddzielono Biernatkę. W roku 1930 rozparcelowano majątek, powstały gospodarstwa chłopskie. Dwór i park zostały wykupione w styczniu 1938 r. przez zakon Świętej Rodziny, który założył tam misję"Cor Jezus " z obszerną świetlicą i gimnazjum humanistycznym . Po II wojnie światowej było tu Niższe Seminarium Duchowne. W lutym 1945 roku w rejonie Bińcza toczyły się ciężkie boje podczas operacji pomorskiej. Nacierające pododdziały 28 p.p. gwardii 10 DP (19A) Armii Czerwonej zatrzymane zostały silnym ogniem broni ręcznej i moździerzy żołnierzy niemieckich. Próba zdobycia wsi, położonej na ważnej drodze prowadzącej do Szczecinka, nie powiodła się. Dowódca pułku, który atakował Bińcze, postanowił jednym batalionem kontynuować natarcie od czoła, a dwoma batalionami obejść wieś. Ruchy wojsk oskrzydlających skorelowane zostały z działającym na prawym skrzydle 35 pułkiem piechoty, który w tym czasie zbliżał się dotacji kolejowej Biskupnica. O godzinie dwunastej 26 lutego 1945 roku 2 i 3 batalion 28 p.p. wznowiły walkę o Bińcze. Wspierane były 2 batalionem 35 p.p. nacierającym od Biskupnicy. Zacięta walka trwała do wieczora. Niemcy pomimo dobrze zorganizowanej obrony zaczęli opuszczać zajmowane stanowiska, wycofując się w kierunku północno-zachodnim. W tym czasie pododdziały batalionu zajęły drogę prowadzącą do Czarnego – uniemożliwiając ucieczkę. Bitwa o szosę była ostatnim akordem walk o Bińcze, podczas których dochodziło do walki wręcz. Niemiecki pułk piechoty wzmocniony artylerią broniący wsi został rozbit. Większość sprzętu niemieckiego została na polu walki. Ponad 300 żołnierzy niemieckich dostało się do niewoli, część rozproszyła się po lasach, inni wycofali się w kierunku Czarnego. Po przejściu frontu w Bińczu pomiędzy stacją kolejową a wsią powstało polowe lotnisko, z którego startowały radzieckie samoloty wspierające oddziały Armii Czerwonej na Pomorzu. Do roku 1945 wieś nosiła nazwę Bärenwalde. Nazwa przejściowa Barwice, od roku 1946 Bińcze. Do roku 1954 w gminie Cierznie. Od roku 1954 była tu siedziba Gromadzkiej Rady narodowej, a w skład gromady wchodziły wsie: Bińcze, Biernatka, Olszynowo. Od roku 1972 w gminie Czarne. Szkoła w Bińczu W metryce kościelnej wyszczególnia się w latach 1716 i 1726 po dwóch nauczycieli. Po uwłaszczeniu chłopów w 1821 r. do szkoły należało 11 morgów. w 1828 r. w Bińczu było czworo dzieci katolickich a w Biernatce- dwoje dzieci. Przed wojną szkoła w Bińczu przyjmowała dzieci tylko z Bińcza a dawnie też z Biernatki. Ludność i grunty W 1570 r. były w Bińczu tylko 22 łany uprawiane. 26 łanów leży opuszczonych. W 1648 r. 12 łanów należało do folwarku. w 1682 r. folwark rozrósł się do 26 łanów w 1772 r. wieś liczyła 185 mieszkańców. W 38 gospodarstwach domowych 1821 r. W Bińczu po uwłaszczeniu było 13 gospodarstw chłopskich na 907 morgach. Do kościoła należało 10 morgów. Do plebani- 122 morgi. W 1867 r. 411 mieszkańców w 55 gospodarstwach domowych . w 1905 r. 305 " 55 " " W 1925 r. 422 " 80 " " W 1939 r. 449 " 101 " " Mieszkańcy Bińcza według wyznania: W 1925 r. 90,5% ewangelicy " 9,24% katolicy Język ojczysty w 1905 r. 291 mieszkańców- J. niemiecki 13 mieszkańców- J. polski Po ostatniej parcelacji w Bińczu 1930 r. wieś składała się z 14 gospodarstw Małych (drobnych) do 5 ha., 31 gospodarstw od 5 do 10 ha., i 7 gospodarstw od 20 do 100 ha. Kościół Na synodzie prowincjonalnym w 1628 r. kościół w Bińczu został włączony do dekanatu czarneńskiego, jako odebrany protestantom . Odebranie kościoła przez katolików prawdopodobnie nie doszło do skutku. Przed rokiem 1600 mieszkali tam juz pastorzy ewangeliccy. Pierwszy kościół zbudowany został prawdopodobnie w xvi wieku . Od 1660 r. do 1731 r. prowadzona była Księga kościelna , którą założył pastor J Stephani. Do Księgi wpisywano ewangelików z Bińcza , Jaromierza, Krzemieniewa , Pawłówka, Stołczna, Mąkowa i Kamienia (koło Barkowa). Każdy rok zamykany był statystyką. W 1628r. W Bińczu znajdował się kościół drewniany, ośrodek macierzysty rozległej parafii ewangelickiej do której już należy zbory w Stołcznie i Jaromierzu. W 1833 r. parafię przyłączono do Człuchowa. W 1857 r. nastąpiła reorganizacja parafii. Bińcze włączono do parafii w Olszanowie. Majątek w Bińczu jako kolator dawał w 1826 r. na potrzeby kościoła 14 korcy żyta i 18 sążni drewna opałowego. Majątek nie był obciążony dziesięciną. Każda rodzina w parafii 6 groszy pruskich. Dochody pastora wynosiły 5 talarów i 5 groszy w gotówce i w naturaliach jeden talar i 14 groszy. Drugi kościół został zbudowany w 1761 r. na rzucie współczesnym i prawdopodobnie o konstrukcji szkieletowej wypełnianej gliną . Trzeci z kolei kościół w pruski mur, został zbudowany w 1829 r. styl i pokrycie zostały zachowane jak w poprzednim kościele. Na barokowej wieży krytej gontami zachowała się chorągiewka metalowa z datą 1592 r., która może pochodzić z pierwszego kościoła. Dach na kościele pokryty jest łupkiem. Na wieży zachował się dzwon brązowy z 1610 r. pęknięty podłużnie na płaszczu. By przywrócić jego dawną funkcję niezbędne jest ponowne odlanie w nowej formie. Dzwon ten ma średnicę 66, 5 cm. Na nim znajduje się napis wypukły w majuskułach gotyckich z sentencją w narzeczu dolnosaskim. W tłumaczeniu wyraża ona: " Pan mnie stworzył, wykonał mnie Joachim Karstedt w imię trójcy wielkiej przenajświętszej, która niech będzie pochwalona na wieki. Bóg jest z nami, któż może przeciw nam." 1610. Drugi dzwon znajdował się na wieży jeszcze podczas ostatniej wojny. Również brązowy, odlany przez znanego ludwisarza pochodzącego z Lotaryngii Franciszka Dubois, osiedlonego w Debrznie. Dzwon ten odlany w 1643r. był ozdobiony plakietką Ukrzyżowanego po jednej stronie płaszcza, po drugiej stronie, znajdował się medalion Matki boskiej z Dzieciątkiem. Pod fryzem znajdował się napis: Adam Wedelstede+ Dom, Michael Becker+ as Andre Ventzke. Prawdopodobnie dzwon ten został przywieziony z Zalesia, po spaleniu się tam kościoła w 1695r. parafia katolicka w Uniechowie obejmowała również Bińcze. W latach 1855-1860 proboszcz kat. wykonywał różne czynności urzędowe w Bińczu. Księgi kościele w Uniechowie prowadzone są od 1686r. Kronika kościelna w Bińczu była krótka z 1855 Ksiega Chrztów ew. z Bińcza z lat 1660-1727 w Wap w Szczecinie Księga Ślubów ew. '' z lat 1660-1727 '' Ksiega Zmarłych ew. '' z lat 1660- 1727 '' Nowsze księgi i duplikaty znajdowały się w Sądach w Człuchowie i Czarnem (zniszczone)